Linia A – suknia, której spódnica rozszerza się jednostajnie ku dołowi (jak ramiona litery A). Ostateczna szerokość u dołu sukienki może być regulowana za pomocą mniej lub bardziej rozbudowanej halki. Jest to krój klasyczny, bezpieczny, korzystny w zasadzie dla każdej sylwetki. Dobrze tuszuje krągłe biodra.

Prosta – suknia, której spódnica ma jedną szerokość na całej długości. Dobrze prezentuje się na szczupłych pannach młodych. Często jest suknią jednowarstwową, lekko opinającą, nosi się ją bez halki

Rybka/syrena – najlepsze podkreślenie kobiecych kształtów. Suknia taka opina biodra panny młodej, zwęża się stopniowo do wysokości kolan, a następnie rozszerza ku dołowi. Ten fason szczególnie dobrze sprawdza się u drobnych i niskich panien młodych, które łatwo przytłoczyć sukienkami o innych krojach. Nie nadaje się jednak dla pań zbyt szczupłych, gdyż wymaga nienagannych krągłości, by się dobrze układać.

Księżniczka – kwintesencja baśniowości, rodem wprost z bajek Disneya. Suknia bogata w falbany i drapowania, o obcisłej górze i bardzo szerokiej spódnicy rozpoczynającej się od pasa. Trzeba ją zrównoważyć makijażem, biżuterią i dodatkami, w przeciwnym razie może zdominować ubraną w nią pannę młodą.

Empire – jej najbardziej charakterystyczna cecha to odcięcie pod biustem, czasami uzupełnione zwiewnymi rękawkami. Dół sukni jest lejący, zgrabnie tuszuje np. brak wcięcia w talii. Taka suknia optycznie wydłuża sylwetkę, nie jest zatem wskazana dla osób bardzo wysokich.